Mangue Belga

Rua na Rua continua

2012-01-22T15:45:00.000-08:00

RnR002

Crox397
Croxhapox, LucasMunichstraat 76/82, Gent, Belgica

22/1/2012 até 19/2/2012

Beleza sem palavras

2012-01-20T02:00:00.000-08:00

Rua na Rua continua:

RnR001

José Cleiton Carbonel, Laura Caroen

Oostende, Bélgica, Europa

Muito abraços

2011-12-24T07:56:00.000-08:00

foto © Ben Caudron

Mangue Belga was there

2011-12-18T11:18:00.000-08:00

Hurtmold @ Le Botanique, Bruxelas
17 dec 2011
Muito, muito bom!

Europalia.Brasil

Foto's

2011-12-05T06:20:00.000-08:00

Rua na Rua is een ode aan de straatkunst.
Die kunst die, los van de geldende regels, los van een opdeling in genres en stijlen, los van de kunstgeschiedenis en academische vorming, spontaan in het straatbeeld verschijnt. Brazilië is daar een levende illustratie van.

Rua na Rua, de installatie van José Cleiton Carbonel,
wàs enerzijds die lofzang, met flamboyante kleuren, foto's, graffiti en allerlei multimediaal beeldend werk
maar anderzijds was het een onderzoeksproject dat, door de participatieve werking met jonge kunstenaars uit de Kask, het over de vrijheid van de straatkunst had. Had en 'heeft' want 'Rua na Rua' krijgt een vervolg in de Gentse galerij voor actuele kunst Croxhapox (22 Jan. - 19 feb. 2012).

Om het voortgezet project te financieren worden foto's verkocht. De prijs per vierkante meter is zo berekend dat de foto kan worden geprint plus de mogelijkheid geeft dezelfde oppervlakte van een ander foto te printen om uiteindelijk tentoon te stellen in Gent plus in de Braziliaanse favelas (maart 2012).
44,50€ x 2 = 89,00€ per vierkante meter (papier= Tecco Satin)

Rua na Rua, 28/11 - já arrumada depois da festa

2011-11-28T02:30:00.000-08:00

Rua na Rua, 26/11 - last 2 days !

2011-11-26T00:40:00.000-08:00

LAATSTE 2 DAGEN ! RUA NA RUA
morgen, zondag 27/11 finissage om 16.00u stopt het bouwen en bouwen we een feestje
Zwarte Zaal KASK, Louis Pasteurlaan 2, 9000 GENT

Hélio Oiticica - Rua na Rua

2011-11-23T14:48:00.001-08:00

Quem percorre Rua na Rua até o fim passa por um remix de uma obra do Hélio Oiticica, uma experimentação sensorial que começa ao fim das becos, onde é possível passar “por dentro” de uma das obras, intitulada “Penetrável”, formada por filetes de plástico fluido que “caem” do teto. Saindo desse obra vc entra na Sala Branca da Sala Preta em frente do ...
José Cleiton Carbonel em uma das instalações da exposição do Hélio Oiticica no Bozar Bruxelas, na exposição 'Arte no Brasil'. Parece Ogum saindo de um parangolé… A idéia é essa mesmo: brincar com as obras do arrojado artista plástico brasileiro que rompeu com o espaço entre a obra de arte e espectador, na década de 60, estabelecendo um outro tipo de relação baseada na interatividade.

NL

Wie Rua na Rua tot het einde van de becos doorloopt staat voor een 'remix' van een werk van Hélio Oiticica, dé Braziliaanse kunstenaar van het Tropicalisme. Het is een “Penetrável”, een sensorieel experiment voor wie in de plastieken linten, die van het lage plafond tot de grond hangen, durft te stappen. Als je uit de penetravel komt ben je in de Witte Zaal van de Zwarte Zaal en recht voor je hangt ...
José Cleiton Carbonel in een "Parangolé" van Hélio Oiticica, in de Bozar te Brussel, tijdens de Europalia-tentoonstelling 'Art in Brasil'. Het lijkt alsof Ogum uit de Parangolé komt… Het central idee: spelen met het werk van deze Brazilaanse artiest die in de jaren 60 de afstand tussen werk en toeschouwer deed verdwijnen, en een andere relatie creëerde, die gebaseerd op interactiviteit.

Je kan Rua na Rua op diverse manieren bekijken

2011-11-16T02:17:00.000-08:00

José Cleiton Carbonel woont in Toto, een zware favela in Recife, Brazilië.
In de prachtige tentoonstellingsruimte van de Gentse KASK, Koninklijke Academie voor Schone Kunsten, bouwt hij gedurende de maand november een favela - uit gevonden afval - om er zijn foto's te exposeren.

Rua na Rua is een tentoonstelling van Europalia.Brasil en de KASK

Je kan Rua na Rua op diverse manieren bekijken:

Marlene Elgueta Aguilera.
Chili
assistant- curator

Kunstenaars hebben kunst veranderd door o.a. het situeren van een kunstwerk in een niet-artistieke context of het situeren van een niet artistieke object in een kunst context. De “street artist” verlangt niet de definitie van een kunstwerk te veranderen maar eerder naar communicatie en informatie in een reële context met zijn eigen esthetische taal.

De kunst als een wetenschappelijke opvatting, intellectueel, academisch en zelf als ideologische kwestie neemt soms te veel afstand van de werkelijkheid.
Kunst heeft de nood om een innerlijke crisis te provoceren in onze bewust zijn of een politieke of sociaal ingestelde orde op een kritische manier af te breken.
Is kunst dan een politieke of sociaal gevecht?
Kunst maakt deel van de business, en heeft een koopwaarde. Kunst is ook ondermijning van waarden en soms ondersteuning van waarden en als dat niet zo is… is het in vele gevallen een intellectuele masturbatie.

Wat we nodig hebben is erkenning van zij die spreken vanuit hun kunst met eigen plastische middelen.
Het is niet subtiel, niet rationeel, niet technisch en niet stilistisch omdat het een directe taal is, en omdat de materie zelf spreekt over haar eigen oorsprong.

Street-art kan niet gemaakt worden door iemand die één kant van (het verhaal) de massa probeert te begrijpen om de andere kant te informeren.

Neen, street-art is authentiek, eerlijk en de beschouwt de straat als de grootste galerij ter wereld.

Street Art en de sociale media

2011-11-16T02:13:00.000-08:00

Ben Caudron, socioloog, webpionier en publicist
verklaarde op de vernissage waarom hij de facebookpagina
http://www.facebook.com/RuanaRua
leuk vond:

Waarom we Rua na Rua op Facebook leuk vinden.

Rua na Rua heeft een pagina op Facebook. Op zich is dit niets bijzonders. Facebook biedt onderdak aan steeds meer organisaties en bedrijven; Gevestigde Kunstenaars vinden er steeds meer een etalage voor hun werk.

En dan is er Rua na Rua. Rua na Rua is anders. Rua na Rua op Facebook is leuk. Echt leuk. Omdat zowat elke "regel" waarvoor social media experten zich vorstelijk vergoed weten, met voeten getreden wordt. Rua na Rua werft bijvoorbeeld niet. Net geen 100 mensen vinden de pagina "leuk", en alles wat Rua na Rua zelf post vindt Rua na Rua zelf leuk. Wie die liefde deelt weet zich meteen opgenomen in de deelzaamheid.

Rua na Rua is uitzonderlijk omdat de "content" die er te vinden is bijzonder is. De content is echt. Uniek. Niks recyclage, mashup, aggregatie. Niets gestolen. Wel flarden bevroren seconden uit de zoekende ziel van een jonge Braziliaan die zich ondergedompeld ziet in een Westers Kunstkader.

Rua na Rua deelt zonder bijbedoeling. Rua na Rua geeft, probeert niet te misleiden. Wie er is krijgt wat er is. Punt. Geen "conversatie met conversiedoeleinden". Rua na Rua "luistert niet naar de consument".

Rua na Rua brengt de onderliggende ideologie van street art naar social media op een manier die recht doet aan het inflatieconcept "roots". Hier ontmoeten "bottom-up" en "social media" elkaar. Hier zijn echte mensen wier zielen geen andere keuze hebben dan scheppen.

Mij stemt het hoopvol.

Street Art vloekt toch ook tegen de regels, niet?

2011-11-16T02:02:00.000-08:00

[16/11/11 10:27:21] John Erbuer: hey Monique, zie ik u in Gent ?
[16/11/11 10:29:16] Monique Enhus: Op je tentoonstelling? Ik ben heen en weer naar Nederland. Zal moeilijk gaan. Is er een website of iets soortgelijks?
[16/11/11 10:30:24] John Erbuer: als 't interesseert kunt ge via een chaos van fotos wel een beetje volgen
[16/11/11 10:31:03] John Erbuer: links via http://johnerbuer.blogspot.com/
[16/11/11 10:32:04] John Erbuer: maar the real thing is natuurlijk onklopbaar :)
[16/11/11 10:32:51] Monique Enhus: I know.... ben even gaan kijken. dat gaat recht naar het hart. neig!
[16/11/11 10:33:04] John Erbuer: en mijn straatartist verkoopt zijn fotos
[16/11/11 10:33:59] John Erbuer: tegen kostprijs in de Zwarte Zaal en maal 10 in de 'Witte Zaal' die hij in de Zwarte Zaal heeft ingericht
[16/11/11 10:34:28] John Erbuer: duidelijke dialoog in het Kunstkader !
[16/11/11 10:35:39] John Erbuer: juist nu in de kranten verschijnt dat een foto van Andreas Gursky bij Christies voor dikke 3 milioen euro is verkocht
[16/11/11 10:37:27] John Erbuer: Elke vierkante cm die Carbonel in zijn favela in de Zwarte Zaal verkoopt laat hem toe een nieuw werk van dezelfde oppervlakte te printen
[16/11/11 10:37:53] Monique Enhus: da's een tof systeem
[16/11/11 10:38:47] John Erbuer: jaja, maar ik draag dat in praktijk alleen - ik heb geen ploeg om zich daar mee bezig te houden
[16/11/11 10:39:19] John Erbuer: dus uiteindelijk zal het meer een 'statement' zijn in zijn dialoog
[16/11/11 10:39:42] John Erbuer: we geraken niet in de media !
[16/11/11 10:40:03] John Erbuer: dus wie weet waar wij mee bezig zijn ?
[16/11/11 10:40:43] Monique Enhus: heb je 'm al gefilmd en op youtube gezet?
[16/11/11 10:41:14] John Erbuer: ik ben curator, Monique, en dat is al méér dan een fulltime
[16/11/11 10:41:56] John Erbuer: hij heeft een dikke Canon gekregen van mij en fotografeert en filmt zelf
[16/11/11 10:42:04] John Erbuer: dat is zuiverder
[16/11/11 10:42:55] John Erbuer: Ik had op de media gehoopt en enkel Avs heeft een afspraak gemaakt met mij voor interview en reportage
[16/11/11 10:43:24] John Erbuer: dat was gisteren - ze zijn zonder verwittigen niet afgekomen :-D
[16/11/11 10:43:40] John Erbuer: regionale tv - sic
[16/11/11 10:44:34] John Erbuer: Zeg Monique, mag ik onze Skype posten?
[16/11/11 10:47:24] Monique Enhus: welke skype?
[16/11/11 10:47:44] John Erbuer: deze conversatie !
[16/11/11 10:48:18] John Erbuer: op mijn blog zetten - spaart tijd - Street Art vloekt toch ook tegen de regels, niet?
[16/11/11 10:48:41] Monique Enhus: ok
[16/11/11 10:48:58] John Erbuer: mag dus?
[16/11/11 10:49:12] Monique Enhus: Ja
[16/11/11 10:49:30] John Erbuer: obrigado

Rua na Rua, 16/11

2011-11-16T01:00:00.000-08:00

Wie de dialoog tussen de Arte Popular en Europalia.Brasil echt wil volgen komt best een paar keer langs in de Zwarte Zaal van de KASK in Gent.
Louis Pasteurlaan 2
(di-vr 14.00-18.00u, za-zo 11.00-18.00u) (Finissage zondag 27/11 16.00u)

Het beeldend gevecht tussen Chaos en Structuur is ook wel te volgen op:
Wordpress
en op Facebook:
Rua na Rua

Rua na Rua, 1/11

2011-11-01T09:47:00.000-07:00

Vet !
Vette kleuren horen bij Brazilië.
En zon.
Ook die bracht Carbonel mee naar Gent.

Morgen begint hij te bouwen in De Zwarte Zaal.
Rua na Rua
Ik ben benieuwd.

Rua na Rua, dia um

2011-10-24T15:57:00.000-07:00

A chegada de Carbonel fui massa.
Não poderia ser melhor.
Muito contato com alunos da escola de arte, 'School of arts'
Contatos de diferentes lugares desse mundo. Marlene de Chile, Lisa de Suriname, Ruggero de Italia, Sarah da Bélgica.
Encontros com Sjoerd, Franky, Evert, Pat, Jan, René, Tile ...
Vamos nessa pessoal!
Rua na Rua vai ser de caralho
Na tora

Retratos Brasileiros

2011-09-07T16:03:00.000-07:00

Al jaren vraagt men mij wat mij zo fascineert in Brazilië.

Wat is Braziiaanse Cultuur?

Hier alvast 10 antwoorden

van 16 september 2011 tot 15 januari 2012 te zien in de Club.Brasil het infopunt van het Europalia Festival op de Brusselse Kustberg

Vamos pra KASK

2011-07-27T02:14:00.000-07:00

Carbonel, de straatartiest die ik in november in het kader van Europalia Brasil naar de Zwarte Zaal van de Gentse KASK breng, haalde het nieuws In Rio de Janeiro:

Video

De synopsis-vertaling van de video:

Viva Favela, de internet-nieuwsite die een andere realiteit dan die van de reguliere media toont, viert zijn 10-jarig bestaan. Carbonel praat in de video over "rua na rua" een project waarbij straatartiesten met hun kunst de wijken in trekken om het zelfbeeld van de bewoners te valoriseren.

"rua na rua" - november, KASK Gent

Balkan Trafik

2011-04-18T02:38:00.000-07:00

DeWereldMorgen vroeg mij om een videoreportage te maken van het muziekfestival 'Balkan Trafik' in de Bozar. Ik nodigde 3 dakloze Roma-straatmuzikanten uit om samen het festival te bezoeken. De zigeuners, die al een maand in het Noordstation slapen maakten meteen van de gelegenheid gebruik om wat geld te verdienen bij de lange wachtrij aan de ingang van het festival. Omdat Balkan Trafik ook groepen buiten aan de Bozar programmeert zou de politie hen - ze hebben geen vergunning om in Brussel op straat te spelen - daar niet lastigvallen. Tcha Limberger, die met zijn 'Limberger Family' op het programma stond, kwam toevallig voorbij en nam meteen zijn viool ...

We visited the Brussels music festival BALKAN TRAFIK together with 3 homeless musicians from Romania. At the moment, they sleep on the floor of the railway station and try - in despite of their illegal situation - to survive by playing their music on the streets of Brussels. The meeting with the great Tcha Limberger made it an unforgettable day.

Woestijnvis is géén grap

2011-03-21T11:13:00.000-07:00

Wie al ooit een Braziliaanse film gezien heeft - 'Brasil Despedaçado' bijvoorbeeld - weet dat de Sertão droog is, zeer droog. Onleefbaar voor mensen, en wie er wel woont ziet af, en ge ziet het eraan. Het lijkt dat alleen wat magere geiten die verzengende hitte kunnen verdragen en wat bandieten zoals Lampião die een onherbergzaam gebied nodig hebben als schuilplaats.

We zitten al een paar dagen midden in die Sertão, tussen weelderig groen, overal bloemen, vogels vlinders en gelukkige mensen. Het is hier winter, zo noemen ze die 35 graden hier. De Sertão heeft namelijk zes droge zomer-maanden, en zes met regen - niet interessant voor cineasten. Die regen hebben we hier niet gezien maar wel de riviertjes, plassen en meertjes. In de droge zandbeddingen van de zomer zwemt vandaag vis. Vis in de Sertão! Het past niet in het paradigma van die verwoestijning. Die gelukkige mensen ook niet, en zeker geen vissen.

Rustdag

2011-03-13T17:14:00.000-07:00

Ave Maria, 't moet niet altijd Yemanja zijn.

Kijk, het Lam Gods

Kijk een Colibri.

Beijaflor heten ze hier.
Vertaald klinkt dat "Kus de bloem"

Almoço

Cachaça met kaneel en kruidnagel,
doorspoelen met ijskoud bier.

Dona Cila do Coco

Outra Recife, uma mais.

2011-03-13T05:38:00.000-07:00

Duas Igrejas, a da esquerda é do Globo.

Cerveja Belga, feito em São Paulo.

'Caravana Delirosa' um das bandas que tocam ao vivo nesse bairro do Recife com clubes e restaurantes onde vc não vai encontrar ela:

Weeral feest !

2011-03-12T13:59:00.000-08:00

Depois da folia carnavalesca, a festa continua no Recife para comemorar o aniversário de 474 anos da cidade (12 de março). A celebração começa no sábado (12) com ...

De confetti van carnaval is nog maar pas opgekuist en 't is hier weeral feest. Recife bestaat 474 jaar vandaag. Als feesten niet de essentie van de Braziliaanse Cultuur is, dan zit het er toch dicht bij. Ik ga straks naar DJ Dolores thuis. Wees gerust, al is hij de superman van het feestpodium, privé is hij de rust zelve.
't is week-end, de camera zit effe in de kast, maar ik vond nog een filmpje van toen hij nog aan '1 Real' aan het werken was.
Laat dat mijn hommage aan Recife zijn.

KLIK met de muis en 't verschijnt bij u thuis.
(en automatisch op BakkesBoek tussen al die andere overkill aan rommel)

Dit raakt mij.

2011-03-11T17:04:00.000-08:00

Na 10 dagen ben ik goed geïntegreerd in dit mini universum van dit mega land.
Mijn mini universum bestaat uit 4 jongeren, en de chauffeur van een totaal versleten volkswagen-busje. De drukkende hitte, het overrompelende carnaval, het gevaar dat toch wel altijd ergens om de hoek loert, en het gezamenlijke doel, zoiets smeedt banden.
Ze zijn zo lief, ze zijn zo fier, ze doen zo hun best, ze genieten er zo van, ze hebben niet veel, ze zijn zo dankbaar, ze beseffen niet dat hun positieve energie mij zo veel helpt, ik ben hun dankbaar.
Dit kleine universum gaat nu uiteen spatten.
Geld.
Er is niet voldoende geld om de 4 in het sociaal-artistieke project te houden.
Neen, onze samenwerking gaat nog door, maar nadien is het gedaan voor 2 van hen.
Op dit moment weten ze het nog niet.
Niemand kent Nederlands dus ik mag dat nù al schrijven.
Ik zat er mee, en wou het kwijt.
Toegegeven, het is ook niet allen maar geld. Het geldgebrek is enkel de trigger, de reden waarom het nù gebeurt. De jongeren waar ik mee samenwerk zijn in feite opvoeders, zij ontvangen een kleine wedde waarmee er een zijn familie onderhoudt, een zijn studies betaalt en de andere wat fotomateriaal koopt.
'Opvoeder' is geen job, het is de eindfase van een tijdelijk parcours waarbij jongeren uit de favelas geselecteerd worden en opgeleid in diverse disciplines. De beste en de volhouders schoppen het tot opvoeder. Dat betekent voor hen aanzien en wat geld, maar het is eindig. Het is een opstap naar het echte leven waar ze de waarden die ze hebben meegekregen ten gelde moeten maken. Ze moeten plaats maken voor nieuwe jongeren, nieuwe opvoeders.
Het zit goed ineen, er is niets tegen in te brengen,
maar het zal hard aan komen.
Het raakt 'mij' al.

Carnaval in Brazilië is niet wat ge denkt.

2011-03-08T13:14:00.000-08:00

Niet in het Noord-Oosten tenminste. Over de rijkdom van het multiculturele Carnaval van Recife heb ik het al dikwijls gehad. Alles vertrekt daar van die enorme diversiteit van ritmes en tradities die daar voor een groot procent nog van Afrika komen, van de tijd dat er nog 'officiële' slaven waren. We hebben Nana Vasconcelos en Isaar gefotografeerd en gefilmd tijdens de opening van het Carnaval en alhoewel ik dit al dikwijls meegemaakt heb blijft het een kippenvel-moment met stip genoteerd.
Het gedonder is moeilijk te vatten met video, laat staan met een foto, en toch ... als ge weet dat Nana op dat moment een kleine duizend percussionisten dirigeert en weet dat hij, na in NYC gewoond te hebben, en met god en kleinpierke gespeeld te hebben in de professionele Jazz, terug gekeerd is naar zijn geboortestad en daar alles doet om die duizenden percussionisten die Recife telt een hart onder de riem te steken en onbaatzuchtig te helpen.

Er waren die avond ook Cablocos, indrukwekkende Carnavals figuren uit de Maracatu Rural, uit het binnenland.

Gisteren zijn we het binnenland ingetrokken naar 'de' ontmoeting van die Maracatu Rural groepen. Nazaré da Mata ligt in de zogenoemde woudzone langs de kustlijn. Veel woud is er daar echter niet meer over. Het is gekapt voor de suikerteelt. De bevolking van die Zona da Mata (zone van het woud) zijn de moderne slaven. Ze werken dagen van 12 uur op de suikervelden in de verzengende hitte. Die velden zijn net voordien afgebrand om de scherpe snijdende bladeren van het suikerriet te verwijderen en enkel de stengels over te houden. Zij moeten die stengels op het zwartgeblakerde veld kappen met de machete, 12 u aan een stuk en dat voor een loon dat hen net niet laat verhongeren en hun zeker niet de kans geeft om uit die situatie weg te trekken.
Hun trots is hun Maracatu Rural. Gisteren was hun hoogdag, dan tonen ze zich in Nazaré da Mata. Er waren wat camera's en fotografen, géén toeristen en een klein publiek van mensen die daar wonen. Wat een verschil met de Carnavalgekte van de stad. Ik was er niet minder onder de indruk van, van die kostuums, ja die zijn Braziliaans mooi, maar in feite meer van die mensen in de kostuums. Wat een volk! Ook zij zijn Brazilianen.

Nooit meer!

2011-03-06T07:47:00.000-08:00

Een paar jaar geleden draaide ik een clip voor Think Of One.
Ideetje van David: een achtervolging midden in het Carnaval van Olinda.
Het is ons toen gelukt, zonder brokken of kleerscheuren.
Een leuk clipje, een unieke ervaring. Filmen in de absolute gekte, verzopen in de aaneengeplakte dansende massa van de nauwe straatjes van Olinda. Mooi, mooi, mooi in dit stukje Wereld Erfgoed, en blij, blij dat ik dat eens mocht meemaken. Maar ook, "goed voor één keer" en "niet te doen" en "nooit meer!".
Gisteren zat ik er weer midden in.

Wij wilden een "Bloco Popular" volgen, een vrije, anarchistische expressie van de "vreugde", zeg maar "de essentie van carnaval".
De jongeren van het project hadden mij uitgelegd dat iedereen in Recife Antigo, het oude centrum van de stad, zou zitten, en Olinda dan zijn meest rustige moment van het Carnaval beleeft. Niks van. Ik zat er weer in. En we zijn er gelukkig allemaal weer zonder kleerscheuren uit geraakt. Straks ga ik nog in beschermengelen geloven, of liever in Orixais :-)

Oei, onze euro gaat achteruit.

2011-03-04T06:51:00.000-08:00

Neen, zei zei de man achter het wisselloket het is onze Braziliaanse Real die sterker wordt.
... en dat voel ik hier.
De bouwgekke wolkenkrabbers, de files, de shoppingcentra, we kunnen er een punt aan zuigen.
En overal energie-zuipende airco.
Global Warming, hier komen ze, de BRIC-landen.
Bric begint met Brazilië!
Ik zit drie dagen op hotel in Boa Viagem. Lekker koel, zelfs buiten aan het kilometers lange strand met de idyllische palmbomen is het, dank zij een stevige warme zeewind, aangenaam. De politie patrouilleert er voortdurend, je kan er met iphone en fototoestel rondlopen. De upper-middle-class woont aan het strand in Boa Viagem.
Het is er mijn laatste dag. Vandaag ga ik voor de rest van de maand tussen de mensen wonen die het met een ventilator doen, als ze dat kunnen betalen, en met het openbaar vervoer, als het echt te ver is om te voet door de verzengende hitte te stappen.
Er is nog een klasse lager, de favelas. De jongeren met wie ik samenwerk wonen er. Ze hebben mij al een paar keer lachend uitgenodigd om een eens bij hen in te trekken. Ik weet het niet. Nu nog niet. Ik zou dat meteen doen had ik niet zo veel technisch materiaal bij, maar ook dat lachen ze weg. Het is waar, de enige keer dat ik een revolver tegen mijn hoofd kreeg was op het strand van Boa Viagem :-)

De repetities

2011-03-03T13:35:00.000-08:00

Misschien hou ik wel nog meer van de dagen vòòr Carnaval, dan van het echte gebeuren.
Om een afspraak met Nana Vasconcelos te maken ging ik naar de repetitie van de grote opening op het centrale plein, Marco Zero.
Het is al jaren de traditie dat de wereldberoemde jazz-percussionist de beste maracatu-groepen uitnodigt om samen het carnaval van Recife in gang te donderen. Joke Shauvliege's geluidsmetertje vliegt hierbij gegarandeerd in stukken.
Maar, wie dat wil meemaken, zonder perskaart, moet uren op voorhand een plaatsje aan de dranghekkens zoeken, want de avond zelf is er geen doorkomen aan.
De dagen voordien tijdens de repetities kunt ge op het grote plein probleemloos tussen de percussiegroepen lopen.
Iedereen is er vol verwachting voor 'het grote moment'. Ik geniet mee van die spanning, van hun intens samenhorigheidsgevoel, ...
Zal ik toch, nog maar eens, naar dat grote moment gaan,
ik 'heb' een perskaart :-)

ver weg?

2011-03-02T06:03:00.000-08:00

Ok, na een aantal kilometers stappen op het strand, een duik in de zee + een copieus ontbijt ben ik toch een beetje 'ver weg' (alhoewel ook steeds meer en meer thuis in Brasil, maar dat is voor een andere post)
Ik ben hier met één vraag naartoe gekomen:
"Wat is dat, Braziliaanse Cultuur?"
Eén vraag waarop ik een diversiteit van antwoorden verwacht.
De vraag zal aan Brazilianen worden gesteld, maar moest 'ik' er moeten op antwoorden dan verlies ik mij in duizend antwoorden die ik telkens voor 100% meen.
Zo bijvoorbeeld:
- Het opgewekte getetter van die volle Airbus die mij naar hier bracht.
- Die vrouwen die zich voor het landen helemaal opdirken en insmeren met geurige zalfjes.
- Mijn veel te snel rijdende taxi die steeds maar toeterend rechts inhaalde en mij toch veilig afzette.
- Dat ontbijt vanmorgen (- effe name dropping: queijo coalho assado, banana frita, cuscuz com leite de coco, charque em cubos, batata doce, carne moida com ... enz en dan vergeet ik nog al dat exotisch fruit en de afdeling zoet met de bolos die voor zo veel overgewicht bij de Brazilianen zorgen).
- De tientallen hoge buildings die in Recifes Boa Viagem weer zijn bij gebouwd (de nieuwe favelas weet ik nog niet zijn, Recife heeft er 500 officieel geregistreerde maar er ontstaan er voortdurend nieuwe in deze stad vol bouwwerven).

Straks ontmoet ik de jongeren uit de favela's met wie ik met die 'ene vraag' ga rondtrekken.
Ver weg.

Recife 2011

2011-03-02T00:56:00.000-08:00

Gelukkig dat er nog die jetlag is en de temperatuur-verschil-kick
want met al die iChat-, Skype- en Facebook-faciliteiten wordt de oceaan oversteken alsmaar ordinairder.
Ik mis het ver-weg-zijn-gevoel.

Brasil 2011

2011-02-19T15:28:00.000-08:00

Nog één week en we zitten weer in Brasil.
Tijd dus om deze blog nog eens wakker te maken.

Na próxima semana chegamos de novo em Recife.

Dit clipje verklaart misschien waarom ik telkens naar het Noord-Oosten trek.
Het is een beeldverslag van 'waarmee we ons daar zoal bezig houden'.

Em baxo o clipe da minha ultima viagem,
uma experiência de mobilização, comunicação e formação das juventudes no contexto social do Nordeste Brasileira.
Uma viagem de Recife rumo ao Fórum Social Mundial no Belém, PA

Muziek in de clip:
Chico Science & Nação Zumbi - A Cidade
Forró de Olinda - Alceu Valença
Mestre Salutiano - Rabeca
Chico Science & Nação Zumbi - Maracatu Tiro Certeiro
DJ Dolores - Catimbó
Lenine - Rua da Passagem

RECBEAT, more than music

2010-07-15T02:45:00.000-07:00

22/7/2010

RECYCL
ART
Ursulinenstraat 27
1000 Bruxelles

22:00> 23:00 Cinemusik (projection de film en plein air):

“RECBEAT. More than music”

Une documentaire entêté par le cinéaste John Erbuer sur le free festival RecBeat qui dure 4 jours pendant le carnaval de Recife au Brésil. L’accent est mis sur le mouvement et l’origine du Mangue Beat.

+ Dj Lieven Verstraete

Monimambu

2010-05-04T06:29:00.000-07:00

Musique originale de 'Basal'ya Basoba', une comédie musicale qui parle du problème des 20.000 enfants de rue à Kinshasa accusés de sorcellerie.
Jusqu'a fin juin 2010 la pièce est jouée sur les places publiques, en plein air à travers toutes les 24 communes de la capitale Congolaise.
Les 100 représentations atteindront 100.000 personnes. Ensuite la compagnie de théâtre compte jouer la pièce dans les autres provinces du RDC pour faire connaître la loi qui interdit l' accusation de sorcellerie.

Musiciens:
Olga TSHIYUKA
Larousse Marciano TASISU
Kojack Kossakamvwe MPONGO
Toussaint Kimbembi LUZAYAMO
Reagaen Matuke AMELA
Rachel Kadiosha MBOMBO

Mise en scène:
Guido Kleene et Toto Kisaku.

Vidéo: John Erbuer

Biu Roque

2010-04-28T02:17:00.000-07:00

Op 23 april overleed Biu Roque, een van de meest gerespecteerde 'Meesters' van de traditionele muziekcultuur - Coco de Roda, Ciranda, Maracatu Rural en Cavalo Marinho - uit het Noordoosten van Brazilië.
Net een jaar geleden werd een cd opgenomen in de Fabrica, een gekende opnamestudio in Recife waar ook 'Chuva em pô', de eerste Braziliaanse cd van Think Of One werd opgenomen.

Homagem pra um dos maiores mestres da cultura popular brasileira, Biu Roque, um dos mestres populares mais respeitados da Zona da Mata pernambucana. Mestre Biu atuava como artista nos gêneros musicais tradicionais como o Coco de Roda, a Ciranda, o Maracatu Rural e as toadas de Cavalo Marinho.

Impressies uit Kinshasa

2010-04-13T03:32:00.000-07:00

Ik zag nù pas Guido zijn brief aan Lotte van den Berg en besef dat ik dààr was op het moment dat hij schrijft. Ik krijg mijn impressies niet zo goed onder woorden als Guido, Ik, ik probeer die altijd in beelden te vangen.

'basal ya basoba' (22 februari 2010)
Guido Kleene aan Lotte Van den Berg (OMSK) vanuit Congo
(Guido Kleene is de regisseur van Basal ya Bazoba, het theaterproject over Kindheksen in Kinshasa.)

lieve lotte,  dank voor je mail, ik heb nog geen tijd gehad te reageren, maar ik schrijf je vast wat impressies uit kin. ik heb het hier erg goed naar mijn zin, met alle problemen gaat het goed, en met de tournee ook.
ik heb het gevoel dat t zinvol is wat we hier doen, al was het maar om mensen voor het eerst toneel te laten zien. t is fijn te kijken naar de gezichten die niet goed kunnen plaatsen wat ze zien, die pas aan het eind voluit durven lachen omdat ze begrepen hebben wat het is - toneel.  

T is lang geleden dat ik geschreven heb. ik probeer kort en helder te schrijven, het lukt me hier niet. De werkelijkheid van Kinshasa is complex, ik probeer beelden te geven, impressies. Ik heb het gevoel dat ik de werkelijheid meer recht met flarden dan met heldere zinnen. Alle gebeurtenissen zijn hier zintuigelijk.   Het is druk. We werken hard, en omdat alles vanaf boven gestuurd moet worden, moet ik voortdurend alles in gang zetten, samen met guy, armand en toto. De dagen dat er rust is, zijn schaars. Vanavond dan. Vanavond ben ik thuis en er is stroom. Iedereen zit buiten. De lucht is gevuld met muggen, het is heet, de korte droge tijd is aangebroken. De geluiden van de straat dringen binnen in het parcelle (Kinshasa bestaat uit parcelles – ommuurde binnenplaatsen waar je huis staat). Na 18h heerst er duisternis. De nachten in Kinshasa zijn lichtspelen van bewegende schaduwen. Een pikzwarte straat waar donkere schaduwen zich voortbewegen. Het zwart van de nacht af en toe doorbroken door een auto die al vanaf een kilometer zichtbaar is, en die iedereen verblindt. Ook hier in de parcelle zijn er schaduwen. De schaduw van de vrachtwagen en de bus. Pikzwarte lichamen die in het donker hangen. Alsof ze zien in de nacht. Het ziet er onheilspellend uit, maar volkomen gerust en onspannen klinken de stemmen. Ik zit op de tegels en luister.   Zo bekruipt me hier af en toe een gevoel van rust. We zijn op tournee, al twintig voorstellingen, veel publiek, het gaat goed. Met voortdurend tegenslagen en meevallers, maar er is altijd een oplossing. Ik loop door mijn huis. Het huis is ruim, de ramen altijd open. De keuken is een betonnen platje met houtskoolvuurtjes. Daarnaast de achtertuin, een smalle strook langs de betonnen muur met groen, guy george heeft er planten geplant, die nog klein zijn maar het huis een aangename sfeer geven.   Ik zit hier eigenlijk altijd buiten, op de tegels, voor het huis. Zephyrin komt thuis, de jonge neef van de huiseigenaresse, die woont achter met zijn neef. Een lieve jongen met aardige ogen en een verlegen blik. En Pascal, een van de agenten, waakt. Pascal is een mooi type. Hij praat met een theatrale stemverheffing, maar even vaak is hij stil en op de loer.

Soms kijken we samen televisie. Of zit iedereen op straat voor het huis. En werk ik binnen.   We zitten nu aan de 27e voorstelling. Al 14 voorstellingen sinds ik terug ben in kinshasa, in drie weken, dus bijna vijf voorstellingen per week. Het is een megaklus. Ik zou het anders moeten uitleggen. Negen lokaties, in negen wijken. Elke keer opnieuw. Lokatie zoeken, de wijk in. Stoffige smerige straten, vol met mensen, die overal verkopen, zitten, hangen, commentaar geven. In camp luka speelden we deze week. Een wijk waar misschien wel driehonderdduizend mensen wonen, met maar een enkele toegansweg, niet geasfalteerd, een zandweg die over de grote begraafplaats van Kitambo loopt, en dan begint de wijk. ik ben hier op lokatiebezoek met prince en maurice. Het is bloedheet, we gaan lopend de wijk in. Honderden en honderden mensen te voet.

Geen enkele vorm van openbaar vervoer. Smerige straten, kleine gammele huisjes, veelal van hout, en iedereen roept naar de blanke. Het is de smerigste wijk die ik hier gezien heb. En de moeilijkst toegankelijke. We lopen op goed geluk, straat naar links, nog een grotere vuilnisbelt, dan ineens zijn we bij de markt, een brede straat, duizenden mensen te voet op weg naar nergens. In de verte zie je de stad liggen, de schaarse gebouwen met verdiepingen torenen als trotse bakens in het uitzicht. We houden stil. Links is een grote school en kerk van de katholieke missie. Het enige stevige bouwwerk in de wijk. Daarnaast onoogelijke betonnen huisjes en houten bouwvallen. Hoewel, wat verderop vinden we een drietal bars en dancings, die er zeer welvarend uitzien. In deze puinhoop.

Bij navraag blijken het de best verkopende bars van de stad te zijn.
Er is blijkbaar niets anders te doen hier dan bier drinken en dansen.. We besluiten maar midden op straat te gaan spelen, op de breedste weg van de buurt.   

Later in de week spelen we op de plek, de authorisaties geregeld bij de deelgemeente, de service Culture et Arts betaald, de huur van de lokatie(een openbare weg!) betaald aan het ministerie van sport en ontspanning, de politiecommandant betaald... elke dag hetzelfde ritueel. Zes uur opstaan, kwart over zes wegrijden vanuit het huis in masina, aan de andere kant van de stad. Om half acht komen we aan in camp luka. Overal waar we met de vrachtwagen komen, komen er hordes kinderen op ons af,

en nieuwsgierige volwassenen. Sommigen willen dat we voor hun winkel gaan spelen, maar de vrouwen met de martkkramen beginnen al te klagen voordat we ons hebben geïnstalleerd. We moeten ze betalen voor verlies van klandizie. We weigeren en zoeken een andere plek. Er is nauwelijks schaduw in de wijk. Het is nu al heet. half acht s ochtends.   Het is moeilijk opbouwen met zoveel straatkinderen om ons heen, telkens een half oog op de kinderen om te zien of niemand iets probeert te stelen. Om negen uur komt de beveiliging en de produktie pas aan – pas op dat moment kunnen we beginnen te bouwen. Veel te laat. Ik wind me op tegen maurice, die altijd als eerste in de wijk moet zijn, om de politie te verwittigen van onze komst, en een aantal agenten te betalen die ons de dag moeten beschermen. In congo betaal je altijd voor alles. Maar geen schikbarende bedragen, voor drie euro heb je een agent, voor twee euro wordt de bende leider je vriend, en voor vijf euro geeft de chef coutumier zijn zegen. (hoewel er nooit over geld wordt gesproken, maar over flessen bier.)   Door de vertraging spelen we veel te laat. Het is afgeladen vol. de hele straat vol met mensen, we houden een kleine doorgang voor de drie auto’s die hier per uur rijden, maar daar staan ook tweehonderd mensen te dringen om de voorstelling te zien. Er komt een auto langs, die zich met moeite door de mensenmassa’s dringt, maar de beveiliging helpt en slaat de kinderen weg met stokken. Ik sta bovenop de mercedes bus – waar we de geluidstafel hebben staan. Toren boven de mensen uit. Achthonderd tot duizend mensen.

Dan ineens opschuding – ik zie acht agenten achter me staan, en een man in felgekleurd overhemd die zegt de commandant te zijn – en woedend probeert de voorstelling te stoppen. De agenten dreigen, we leggen de voorstelling stil. Wat is er aan de hand ? de lokale depute provinciaal – een soort provincie parlementslid – wil met zijn auto passeren, en heeft het bevel gegeven de voorstelling te stoppen. Omdat hij niet door de mensenmassa wil rijden. Wat een land. Wij doen hier het werk voor de regering – en de parlementsleden stoppen voorstellingen omdat ze de weg voor zich willen hebben. Quel scandale. Een half uur later kunnen we verder, maar de fut is eruit. We besluiten een voorstelling af te lasten en geheel opniew te beginnen. Aan het eind scandeert het hele publiek ‘toliaka missun ya batu’ ik ging mensenvlees eten, de grap van de laatste scene van de voorstelling.   Het zijn lange dagen. Als we een voorstelling hebben, zes uur vertrekken, acht uur s avonds klaar. En dan de hele dag werken in de volle zon, het is bloedheet. En na de laatste voorstelling zo snel mogelijk afbouwen, om niet in het donker lastig te worden gevallen door de straatkinderen. Maar het is heel dankbaar. Het publiek is enthousiast. We krijgen bijzondere getuigenissen van kinderen en volwassenen die als kind van hekserij zijn beschuldigd. En veel publiek. In massina tussen de 1000 en de 1600 man per voorstelling. In de wijken met minder ruimte tussen de 600 en de 800. de akteurs leveren topprestaties, in de drukkende hitte en volle zon twee keer achter elkaar spelen, dansen, zingen. Een uur en twintig minuten op volle kracht. Want toneelspelen is hier niet met mate, het is volledig, honderd procent. Niet altijd mooi, wel altijd intens en komisch. Onderling is er vrijwel altijd mot, maar als de voorstelling begint, spettert het. Quelle ambiance… wat een geweldige tournee..  ik schrijf je snel een reactie op je biref, maar wilde vast wat van me laten weten...  guido

ne pas à l'école

2010-03-22T07:47:00.000-07:00

En dehors du domaine de nos sièges de théâtre, seulement séparé par un ruban en plastique, se trouvent les enfants sans uniforme-chemise-blanche, les enfants qui ne vont pas à l'école.
De là ils regardent la comedie musicale - sur le problème des enfants sorciers - Basal'ya Bazoba.
(vidéo-still du clip 'ENFANTS SORCIERS')

Ezali combien?

2010-03-18T09:39:00.000-07:00

Salut les copains.

Reagan, Marciano, Christian, Fabrice

Kitoko

2010-03-16T14:27:00.000-07:00

"Si nous nous aimons ensemble,
nous allons voir la gloire du seigneur."

Et ce ne sont pas les chanteuses de Basal`ya Bazo, ce sont les sensibilisatrices de la pièce de théâtre. Chez Basal`ya Bazoba elles expliquent au passants ce que c'est une comédie musicale qui parle de la protection des enfants et de la loi qui interdit toute accusation d' enfants sorciers.

Happy birthday from Kinshasa

2010-03-15T09:45:00.000-07:00

Para Brasileiros

Wegens (klik) slaagde ik er niet in om dit stukje rommel-video op tijd te versturen. Achteraf bekeken vertelt het wel iets over de ambiance in onze Kongolese back-stage :-)

on joue du théâtre

2010-03-15T08:35:00.000-07:00

Para os Brasileiros que lêem o meu blog ...

C' est dificile de parler de cette ville qui s' appelle Kinshasa sans les odeurs de plastique brulé , sans la chaleur étouffante et la coruption inévitable et d' expliquer pourquoi on aime tellement de vivre et travailler entouré de misère cachée.
Cette minute de video vous met peut-être un peu en route.

Kinshasa - video

2010-03-09T02:55:00.000-08:00

Para os Brasileiros que lêem o meu blog, "desculpe", mas vou escrever nesse 'blog' uns semanas em Holandês ou Francês sobre minha filmagens no Congo.

Er is veel duiding nodig om het probleem van de kindheksen in Kinshasa te begrijpen. Deze video heb ik gemaakt om dààr op tv uit te zenden. Toen ik gisteren vertrok hadden 8 zenders hem al uitgezonden met extra interviews met de acteurs en zelfs één keer met mij er bij als Mundele :-) Daarnaast wordt hij als dvd verspreid in de omgeving van Kabila, onze ultieme hoop is dat de president hem ook ziet en budget vrij maakt om ook in de provincies te spelen. De video richt zich dus niet tot een Europees publiek, maar wie Frans verstaat is weet hier mee waar die Basal`ya Bazoba voor staat.
De komende weken werk ik aan het verhaal zoals ik het voor een niet-Congolees publek graag wil vertellen.
A suivre sur ce blog.

Kinshasa

2010-03-08T15:16:00.000-08:00

Het plan was om regelmatig wat te bloggen.
Eén keer ben ik in zo'n Cybercafee, Sibijr spreken ze het ginder uit, geweest. Er was geen electriciteit -iets dat normaal is in die stad-, dus stond aan de open deur een lawaaierige oude versleten generator te draaien die, helaas, zijn uitlaatgassen naar binnen blies. Het was buiten zeker 40 graden en binnen in die kleine ruimte met vier computer nog warmer. Het toetsenbord was gedeeltlijk kapot. Ik vond een aantal letters niet terug en er bleef al eens een toets steken. Na lang wachten om mijn mails binnen te krijgen crashtte het programma.
Ik heb dan maar meteen de harde beslissing genomen om het drie weken zonder internet te proberen.
Dat is zeer goed mee gevallen. De behoefte om iets van mij af te schrijven werd perfect opgevangen door een klein schriftje met harde kaft en een fijn vulpotlood. Misschien tik het wel over voor deze blog. Maar ik ben niet zeker of ik dat wel aankan. Ik denk na drie weken wellicht heel anders dan die eerste dagen toen al die impressies van die chaotische stad zich in zwart-wit beelden aandienden, dag na dag werden ze meer genuanceerd, minder duidelijk soms.

Carnaval multicultural Recife: maracatus, maracatus, maracatus…

2010-02-14T02:54:00.000-08:00

Neen, ik zit niet in Recife dit jaar, maar een stukje van de Mangue Belga zit er wel. Hier zijn brief:

Oi John,
Hier het eerste verslag + wat foto's. Ik had zelf heel goede foto's genomen, maar gisterenavond in de rua de Moeda is mijn toestel gepikt (zakkenrollers). :( Zet jij het verslag op Mangue Belga?
Abçs.
Zjakki

Het is een traditie: het meest authentieke en volkse carnaval van Brazilië opent op vrijdagavond met een grote maracatu-parade. Vergeet de blote billen-commercie van Rio de Janeiro, muziekliefhebbers moeten met carnaval naar Recife, de hoofdstad van de Noordoostelijke deelstaat Pernambuco. Recife heeft overigens een historische band met Nederland: van 1630 tot 1654 was het de hoofdstad van Nederlands-Brazilië. Het was in die koloniale tijd dat de maracatus ontstonden. Toen zelfs Afrikaanse koningen als slaven op de suikerrietplantages terechtkwamen, organiseerden de andere slaven ceremonies ter ere van hen en dosten ze zich uit in Europese kleren. Maar niet alleen de kleren, ook de percussie-instrumenten hebben een Europees kantje. De alfaia bijvoorbeeld, de grote, draagbare basdrum die de maracatu typeert, die komt uit Portugal en hij wordt met sticks bespeeld, terwijl men in zwart Afrika meestal percussie met de handen speelt. En zo is ook maracatu een typisch Braziliaanse mix van Afrikaanse en Europese invloeden. Een heel indrukwekkende mix overigens: de percussie van de maracatugroepen op de openingsavond voel je tot in het diepste van je buik. En dan de prachtige kostuums "à la Luis Quinze", zoals ze daar zeggen. Ze paraderen in naçãos, in naties, ook weer een overblijfsel uit de slaventijd, toen de zwarten zich volgens hun origine tot een bepaalde natie rekenden. Op de opening van carnaval dit jaar waren er liefst 14 naçãos, goed voor 700 percussionisten, plus evenveel dansers en danseressen! En als toemaatje nog een prachtig vuurwerk. Probeer je maar eens in te beelden wat voor een indrukwekkend én prachtig spektakel dit was!
Zaterdag begint het RecBeat festival, een van de 16 officiële podia tijdens dit carnaval multicultural. Er staat heel veel moois op de affiche: Lucas Santtana, CéU, Cidadão Instigado, Stela Campos, … Maar daarover heb ik het in mijn volgend verslag.
Voor zo ver Zjakki Willems

En wie wat video wil moet het stellen met mijn reportage voor Terzake van vorig jaar.
Saudade, ja.

Theater in de sloppenwijken van Kinshasa

2010-02-08T02:08:00.000-08:00

(Português)
"Wanneer men theater maakt zijn de gewaarwordingen van de toeschouwer het belangrijkst."
Ik hoorde het Dirk Opstaele, naar aanleiding van de première van 'Minnevozen' door Leporello, onlangs zeggen op de radio en meteen floepten mijn gedachten naar Kinshasa.
Guido Kleene is daar met zijn Basal’ya bazoba volle 100% op gefocust. Na elke voorstelling gaat hij zijn publiek bevragen, zei hij mij. Het stuk gaat over kindheksen, iets dat in Congo niet zomaar bespreekbaar is.
Alhoewel. Met een paar google-klikken kon ik video's (bv. een van 2002) bekijken waarin het fenomeen besproken wordt.
?
Ja, in documentaires wel, maar op straat, in de sloppenwijken, ligt het volgens Guido anders.
Je kan het een beetje vergelijken met incest bij ons; wanneer een familielid betrokken is wordt praten over incest zéér moeilijk. In Kinshasa is iedereen op een of andere manier betrokken bij het kindheksenprobleem.
In die stad leven nl. 25.000 straatkinderen waarvan de meeste van hekserij beschuldigd zijn, had ik gelezen - ondertussen heb ik ook 50.000 en 100.000 gehoord. Soit, het blijven sowieso abstrakte getallen, moeilijk voorstelbaar, maar concreet is iedereen het er blijkbaar over eens: het is een zwaar probleem. Daar als theatermaker met een muzikale komedie tegen aan gaan, je moet het maar doen. Theater in zijn pure essentie? Ik kijk er naar uit. Nog negen dagen.

Kindheksen

2010-02-01T04:35:00.000-08:00

Geen Recbeat festival en Carnaval in Recife dit jaar!
Maar niet getreurd! - ok, een beetje wel natuurlijk.

De 17 februari zit ik bij de bron van al die Braziliaanse percussie, in de Congo :)
Via de muziek kom ik telkens weer bij sociaal-artistieke projecten terecht die mij mateloos boeien en waar ik mijn steentje wil bijdragen.
Dit keer heet het 'basal'ya bazoba', een voorstelling over kindheksen, in de sloppenwijken van Kinshasa.

Kindheksen zijn vandaag een groot probleem in de stad.
Van de 25.000 straatkinderen is er 70% beschuldigd van hekserij.

Basal’ya bazoba, is een muziektheater-productie die nù, in de sloppenwijken van de stad, met hun verplaatsbaar podium, voor mensen speelt die nog nooit theater hebben gezien.
Zò willen ze het probleem aankaarten - zeg maar 'het onbespreekbare' bespreekbaar maken.
Dat ligt zeer moeilijk, iedereen is op een of andere manier betrokken.
Daarbovenop gaat het over iets dat zich in die 'tweede realiteit' afspeelt, die onzichtbare, ontastbare realiteit die zich onder alles wat in die stad gebeurt schuil houdt.

Deze invalshoek komt uit het antropologisch onderzoek van Filip De Boeck (KUL)
in 'Kinshasa, The Imaginary City'

De muziektheater-productie en hun invalshoek zijn een unieke gelegenheid om het probleem van de kindheksen - weg van de oppervlakkige sensatie - toch in al zijn hardheid te tonen en er misschien zelfs wat begrip voor te creëren.

Ik ben nù nog op zoek naar een broadcaster voor mijn reportage, maar zo zit het telkens in elkaar.
De reportage over de onzichtbare kinderen van het Carnaval in Recife was ook maar een paar dagen op voorhand rond.
Anyway, de 17e zijn we daar.
We duiken er onder in de onzichtbare stad.
In mijn overlevings-pakket ga ik Italo Calvino mee nemen.

Olá Brasileiros

2010-02-01T04:29:00.000-08:00

Para os Brasileiros que lêem o meu blog, "desculpe", mas vou escrever nesse 'blog' uns semanas em Holandês ou Francês sobre minha filmagens no Congo.
A gente vai filmar um produção de teatro musical sobre as grandes problemas das crianças-bruxas na cidade de Kinshasa. Na África, a fonte da percussão Brasileira :-)

Tudo de bom para 2010

2010-01-05T01:31:00.000-08:00

Uma escultura natural no meu quintal
criado pelo aquecimento.

The beast came out of the melting snow pile in my garden.

Luiz Inácio da Silva

2009-10-22T04:27:00.000-07:00

As the actor has better looks than the real Lula, the story probably will have too.

Vídeo nas Aldeias

2009-09-24T07:53:00.000-07:00

http://www.videonasaldeias.org.br/2009/video.php?f=0&y=1

'Vídeo nas Aldeias' heeft in zijn archief meer dan 3.000 uren video over 40 verschillende Braziliaanse Indianen volkeren. Van de 70 afgewerkte videos is ongeveer de helft door de indianen zelf gemaakt. Alles is in de originele taal van het volk en ondertiteld in het Portugees. De meeste videos bestaan ook met ondertitels in het Engels en het Spaans, sommige zijn ook ondertiteld in het Frans en het Italiaans.

Vídeo nas Aldeias construiu ao longo de sua trajetória um acervo de mais de 3.000 horas de imagens de 40 povos indígenas brasileiros e produziu uma coleção de mais de 70 vídeos, dentre os quais aproximadamente a metade é de autoria indígena. Falados em suas línguas originais, todos têm versão em português, e a maioria deles em inglês e em espanhol. Alguns já têm legendas em francês e em italiano.

De muziekgeschiedenis van Recife - Pernambuco

2009-09-24T07:21:00.000-07:00

In de documentaire serie Radio Mauritsstad schetst Zjakki Willems de geschiedenis van de muziek van Recife en Pernambuco.
Zeer uitgebreid, diepgaand en geillustreerd.
Radio zoals hij bij ons niet meer wordt gemaakt.
Neem een gemakkelijke stoel, sluit de ogen en klik de MP3 aan:

De 4 afleveringen:
1. De modder
http://brazilie.radio6.nl/2009/09/06/radio-mauritsstad-deel-1-de-modder/
2. Flowerstad
http://brazilie.radio6.nl/2009/09/11/radio-mauritsstad-deel-2-flowerstad/ 
3. Manguebits & beats
http://brazilie.radio6.nl/2009/09/18/radio-mauritsstad-deel-3-manguebits-beats/
4. Caos
http://brazilie.radio6.nl/2009/09/30/radio-mauritsstad-deel-4-caos-2/

S.W.A.N. supports the Big Ask again

2009-09-02T02:10:00.000-07:00

Alessandra é Brasileira de Recife :-)

100 days before the United Nations summit in Copenhagen. The follow-up to Kyoto, Copenhagen is, literally, of vital importance for the climate change. S.W.A.N. supports the Big Ask again and played after the film shooting of 'the Big Ask again' in Ostend Belgium.

Free Palestine

2009-08-03T03:25:00.000-07:00

Eu sei, este blog deve ser sobre o Brasil.
Então, o que tem a ver o Mangue Belga com a Palestina?
Muita coisa, se você me perguntar, mas a essência para mim é que, no meus oficinas de vídeo com brasileiros, marroquinos ou palestinianos encontrou jovens normais, não diferentes dos meus próprios filhos e seus amigos.
Mas, jovens que vivem numa favela ou em um acampamento de refugiados na Palestina têm de lidar com problemas que são difíceis de imaginar aqui.
Ajudá-los a comunicar com vídeo é minha felicidade.
Podes ver uns videos ni meu Youtube

I know, this blog should be about Brazil.
So, what has Palestine to do with the Mangue Belga?
A lot, if you ask me, but the essence for me is that in my video workshops with Brazilian, Moroccan or Palestinian youngsters I met normal young guys and girls, not different from my own kids and their friends.
But, living in a Brazilian favela or in a Palestinian refugee camp they have to deal with problems hard to imagine in our cosy world.
Helping them to communicate with video keeps me going.
I will post the video's on my Youtube account.

As palavras do onibus de Recife.

2009-07-29T05:46:00.000-07:00

Minha palavra para o mundo. My word for the world.

2009-07-19T03:51:00.000-07:00

Qual é a sua palavra o mais importante para comunicar sobre o mundo?
Uma palavra que dirige pensamentos.
Aqui uns palavras dos participantes do ônibus de Recife da Caravana de Comunicação e Juventude rumo ao Fórum Social Mundial 2009 em Belém.
Amor - Perseverança - Libertade - Generosidade

What is your most important word to communicate with the world?
A word that guides thinking.
Here some words from the youngsters who traveled with the Caravan of Communication and Youth from Recife (Brazil) to the World Social Forum 2009 in Belém.
Love - Perseverance - Freedom - Generosity

DRöN - S.W.A.N. - Time Circus

2009-07-15T16:33:00.000-07:00

Brasil-Belgica-Togo
Crazy and swinging as hell.
S.W.A.N. together with Time Circus = DRöN
Le tube de l' été.

Brasil, de blinde vlek / 2

2009-06-19T03:09:00.000-07:00

De overstromingen in het Amazonegebied zijn blijkbaar nog niet voorbij.
Het water is op dit moment de hoofdstad Manus aan het binnenstromen en volgens de monitoring gaat de Rio Negro nog een tijd stijgen.

S.W.A.N.

2009-06-07T07:04:00.000-07:00

Orgulho de ser o pai de meu filho que terminou o videoclip

Een blinde vlek in de media

2009-05-18T03:00:00.000-07:00

Buiten wat economisch bier-nieuws is Brazilië een blinde vlek in onze media.
Na wat stortregens in Vlaanderen misschien het moment om te melden dat in onze geliefde Nordeste regio de hulpacties volop draaien om de 600.000 mensen te helpen die daar door de regens en overstromingen getroffen werden. In verschillende staten, Pernambuco, Paraíba, Rio Grande do Norte, Maranhão, Ceará en Piauí zijn de mensen hun huizen, landbouwgrond en vee kwijt. Overal zijn er doden.
Het regent er al sinds eind april en men hoopt dat het eind deze week wat zouden verminderen.

Sneak preview of S.W.A.N.

2009-04-22T04:01:00.000-07:00

Some lucky bastards were there to discover how the new Belgian-Congolese-Brazilian band S.W.A.N. sounds live in a dark Brussels underground gig, RTT.
I was one of them:

More S.W.A.N. on YouTube:

S.W.A.N. :
Alê Oliveira: vocal/ percussion
Alonzo Nzau: drums (Zaiko Langa Langa)
David Picard: synths (Fanfare de Belgistan)
Ben Brunin: bass (ex Vive la Fête, Tim Vanhamel)
David Bovée: vocal, guitar (ex Think of One)

www.myspace.com/swantimecircus

Aluminium productie in het Amazonegebied

2009-04-17T14:15:00.000-07:00

Ribeirinhos do Barcarena 1/3
Ribeirinhos do Barcarena 2/3
Ribeirinhos do Barcarena 3/3

ENGLISH;
Three pieces of my unfinished documentary about the Ribeirinhos of Barcarena.
Portuguese spoken. Commentary and subtitles in English will be asap available.

It is the story of the communities living on the river borders of the Amazone estuary near Belém, PA, Brazil whose habitat is destroyed and poisoned by the aluminum industry of Barcarena. Their struggle to survive in the rainforest relates to the global environmental themes of pollution and warming up of our mother earth.

PORTUGUÊS:
Tres partes do documentário que estou fazendo sobre os Ribeirinhos de Barcarena.
Falado Português. Comentário e legendas em Holandês.

É a história das comunidades Ribeirinhos que vivem nas fronteiras dos rios do estuário da Amazona, próximo de Barcarena, Belém, PA, Brasil cujo biótopo é destruído e envenenado pela indústria de alumínio de Barcarena. Sua luta para sobreviver na floresta refere ao temas ambientais globais de poluição e aquecimento da nossa terra.

Wij uit de sloppenwijk

2009-04-09T02:59:00.000-07:00

De NGO "Nos do morro" vangt drug-verslaafde kinderen op in de sloppenwijk Vidigal in Rio de Janeiro via theaterprojecten, muziek en film. Niet echt een top-video maar wel een mooi voorbeeld van hoe kunst en cultuur als sociale therapie kunnen gebruikt worden.

+
een aanrader:
't zijn wij uit de sloppenwijk (é nós do morro)
Een samba van Seu Jorge op de live-DVD van Leandro Lehart.
Het koor in de video is "a Velha Guarda Vai Vai" met ouderen uit de Morro do Vidigal, diezelfde sloppenwijk.
Al mag de uitvoering wat op het randje zijn, de song is catchy en de warmhartige emotionaliteit die er van uitgaat toont goed waar het in samba meestal om draait.
Niet op YouTube gevonden, maar wel op Linktv.org
En met Engelse ondertiteling !

Desafiar o G20

2009-03-30T05:46:00.000-07:00

Em 28 mar milhares marchavam através de Londres, Inglaterra, como parte de uma campanha global para desafiar o G20, à frente de seu reunião sobre a crise financeira mundial.
Eu fui convidado para Groen! - Os Ecologistas Belgas- e pela ONG 11.11.11.
Foi massa!
A música é Brasileira, é de Cabruera remixado por Chico Correa e um pouco por mim :-)

This video brightens my day

2009-03-17T03:31:00.000-07:00

Kutiman esta mexendo independentes clipes do YouTube
para fazer esse vídeo maravilhoso que ilumina meu dia.

Kutiman mixes YouTube.
What you see is a mix of unrelated YouTube video/clips edited together.

Recbeat 2009

2009-03-05T02:17:00.000-08:00

Ik heb dit jaar, voor de verandering, eens niet gefilmd op Recbeat.
Maar, Cucamonga-Zjakki heeft als compensatie het volledige 4 daagse festival voor radio 6 opgenomen.
Tekst en uitleg + audiofragmenten vindt ge hier
Of via Cucamonga.
De eerste twee avonden heb ik gemist wegens:

Maar de andere twee avonden was het genieten-zonder-camera

... en toch ook weer die camera missen toen bv. 'João do Morro' optrad.

Ik had zijn muziek leren kennen tijdens de busreis van de Caravana de Comunicação naar het WSF.
Alle jongeren kenden zijn teksten vanbuiten en zongen ze voortdurend.
Scabreuze teksten, expleciet en chockerend.
Er kwam reactie. Een aantal jongeren vonden dat de muziek niet mocht gedraaid worden. Grote discussies over homohaat en vrije, artistieke meningsuiting. Er werd zelfs gemobiliseerd om zijn concerten te boycotten.
Voor mij was het moeilijk inschatten maar mijn uiteindelijke conclusie was "het is de stem van de favela".

João do Morro komt van de Morro da Conceição en hij zingt wat hij er voortdurend op de straten hoort. Het is hun realiteit, en helaas is die realiteit niet al te mooi maar het 'is' er wel zo. Dat de politiek-correcte pers de man verguist begrijp ik, maar dat het hele publiek op Recbeat alles meezong snap ik ook en, sorry, ik heb ook meegezongen want de band swingt als de pest.
Wie het wil ervaren trekt zijn dansschoenen aan en probeert wat sambapasjes met João do Morro

Carnaval Multicultural Recife 2009

2009-03-02T07:01:00.000-08:00

Carnaval Multicultural Recife 2009 é massa.
Mais ao lado de uma festa do povo com a todo riqueza cultural do Nordeste também tem pessoas que ficam invisíveis para a mídia - não para me.

Carnaval Multicultural Recife 2009 is the best.
But besides this great party of the people funded in the rich cultural heritage of North-East Brazil there are people that stay invisible for the media - not for me.

Carnaval Multicultural Recife 2009 is de max.
Maar naast dit grootse volksfeest met zijn wortels in de rijke cultuur van het Noord-Oosten blijven mensen onzichtbaar voor de media - niet voor mij.

De 'Caravana de Comunicação e Juventude' is voorbij.

2009-02-07T18:35:00.000-08:00

De 'Caravana de Comunicação e Juventude' is voorbij.
Regelmatig bloggen is mij niet gelukt.
Mijn verhaal van 26 januari ging alleen over het nachtelijke avontuur vòòr we met de bussen Belém bereikten. Een fait divers, dat door sponsors misverstaan zou kunnen worden. Er wordt mij gesuggereerd om dat verhaal van mijn blog te halen, maar uiteraard kan ik dat niet doen. Het WSF stond bol van het pleidooi voor vrije comunicatie, vrije radio's, vrije tv, dus ga ik zeker mijn blog niet censureren, vooral omdat het 'voorval' iets heel belangrijk verduidelijkt.

Wij waren op reis met jongeren.

Een onvoorstelbare variëteit van achtergronden, van goed functionerende jongeren die in sociale projecten meedraaien over geëngageerde MST gasten die de revolutie prediken tot artistieke break-dansers en graffiti-spuiters uit de zware favela's van de stad. Alle pracht en rijkdom van onze karavaan zat hem juist in de intertactie, de comunicatie onder de jongeren.
'Comunicação e Juventude'

Wees gerust er is onder de jongeren hevig gedebatteerd over het gebruik van marihuana, en ze zijn tot goeie conclusies gekomen. Respect voor elkaar betekent het aanvaarden van verschillen en het blijven luisteren naar elkaar.
Een jongen met grote sympathie voor het FARC, een mormoon, een atheïst, een grafiteiro, een boerendochter ... allemaal anders ... en toch allemaal 'samen in de karavaan'.

Zingend en dansend trokken ze de armenwijken in tijdens onze bus-stops. Ze haalden de plaatselijke jongeren naar hun workshops. Zo werden er bijvoorbeeld digitale camera'tjes uitgedeeld en getoond hoe ze er mee moesten werken om dan, s' avonds hun foto's te projecteren op groot scherm. In de break-dans workshop begon de les met fysiek contact en samen praten, iets dat voor de rurale gemeenschappen niet zo evident is. Stads-cultuur voor de landbouwgemeenschappen, maar evenzo, duidelijke informatie over de rurale gebieden. Ik heb video gedraaid, ik zal de volgende maanden via mijn video het complete verhaal van de karavaan vertellen. Het is een onvoorstelbaar druk verhaal, complex en delicaat maar vooral ontroerend mooi. Een puzzel van veel stukjes jong-leven, 'tranches de vie'.
Nog even geduld vooraleer de stukjes samenvallen.
De 'Carvana de Comunicação e Juventude' is nog helemaal niet voorbij.
...

het REGENwoud

2009-02-03T17:34:00.000-08:00

Het regenwoud neemt zijn naam nogal letterlijk
:-)
... die regen dreef ons vandaag weer naar een schuiloord met internet connectie :-D
Ondertussen heb ik wel al prachtige filmbeelden over de schandalige praktijken van Alunorte en Albras.
Via contacten op het WSF ben ik met de boot via de rivieren van de Amazonedelta tot diep in woud geraakt tot bij de lokale agrarische gemeenschap die daar al generaties lang leeft van visvangst en tropisch fruit. Ze werden met geweld van hun gronden verdreven maar ze vechten terug. Vandaag bezetten ze opnieuw hun gronden in het woud. Vele families proberen zich te organiseren in hun verzet en bouwen hun schamele houten huizen opnieuw op. Helaas is de vervuiling enorm. De rivieren zijn dood, hun planten brengen vervormde vruchten voort en sterven. Hun kinderen groeien niet goed en krijgen geen toegang tot het onderwijs. Bij Alu-Norte publiceren ze dure studies over het milieu-impact van hun immense aluminium fabriek (40% van de Braziliaanse aluminiumproductie komt van hen) alles is zogezegd onder controle. Maar op het terrein heerst een andere realiteit. Ik filmde de vergroeide vruchten, stervende bomen, de bruine dode rivier waaruit ze vroeger garnalen en vis haalden. Erg! Toen ik beelden filmde van de fabriek kregen we een auto met verdonkerde ramen achter ons aan van waaruit we zelf werden gefilmd. Petronilo, de activist die ons begeleidde wordt voortdurend geïntimideerd. Foda demais!
Ik plande nog om met met de Funai het woud in te trekken naar een indianenstam, maar de Alu-Norte affaire lijkt mij op dit moment belangrijker.
En, toegegeven, ik ben niet goed uitgerust om de voortdurende regen en modder met mijn camera te trotseren. Asap terug naar het zonnige Recife.
En daar vinden we hopelijk wat tijd om over de 'Caravana de Comunicação e Juventude' te schrijven, onze twee weken busreis en het Wereld Sociaal Forum . Een zeer intense ervaring. Uren film, massa's foto's - niet makkelijk in één tekstje te gieten.

2009-01-30T12:02:00.000-08:00

26 januari 2009

We zitten nu in Belém, aan de Amazone, zo goed als op de evenaar. Het blijft nog altijd een gesukkel om op het internet te geraken, ik moet daarvoor naar een cybercafé, maar de buurt waar we zitten (midden in het centrum!) is heel gevaarlijk. Iedereen waarschuwt ons hier voortdurend.
En wij dachten dat vooral onze busreis gevaarlijk was.
Laat mij eerst daarover iets vertellen:

We reden al een paar dagen met drie bussen in karavaan om de gevaarlijkste streek 'samen' door te trekken. Er zijn onlangs op dat traject twee bussen overvallen. Klem gereden door 4X4's met zwaar gewapende gasten en diep in het oerwoud gestuurd waar ze de ganse bus leeg haalden en iedereen in zijn onderbroek achter lieten. Eén van de bussen was een grote fanfare, die muzikanten hebben gesmeekt om hun instrument te mogen houden, niets hielp, ze zijn alles kwijt.

Gisteren was het ons bedoeling om met daglicht in Belèm aan te komen maar we zijn in een klein stadje blijven plakken om er in een arme buitenwijk een optocht te houden en die mensen te laten weten dat we voor hun rechten zullen opkomen op het WSF.
We zouden dus in het donker aankomen, en iedereen zei dat Belèm daarvoor zeer gevaarlijk is, zo mochten we zeker niet stoppen in de stad om de weg te vragen enz...
Soit, wij in de pikdonkere nacht door het regenwoud. De jongeren in onze bus - ze komen allemaal uit zware favelas - werden onrustig. Plots werden we tegengehouden.

Het was de politie. Iedereen moest met z'n handbagage uit de bus, we werden omsingeld door zwaar bewapende politie in kogelvrije vesten en gefouilleerd. Ondanks ons expliciete waarschuwingen aan de jongeren zat er toch nog hier en daar een joint in hun pet of achter een gordijn. Maar de politie was wegen-politie en bleek heel tolerant. Voor Braziliaanse normen heeeeeeeel tolerant.

Tot er, en gelukkig was het niet in onze bus, bij een meisje een stevige hoeveelheid werd gevonden die was ingewerkt in een uitgesneden boek. Het kleine meisje werd opgepakt. We hebben uren daar in het donkere regenwoud gestaan. Twee bussen mochten wel door maar iedereen bleef solidair met de bus waar het boek was gevonden. Er werd gediscussieerd en uiteindelijk werd een compromis bereikt.

We mochten verder en we moesten aan het volgende benzinnestation stoppen en alle drugs in het woud weggooien (hahaha) want we zouden nog een tweede controle krijgen van de Politia Militar deze keer, en die zijn berucht voor hun onverbiddelijkheid.
Ge had die bende moeten zien doempen bij onze volgende stop:-)
Soit weer de bus in en maar rijden tot die politie ons weer zou tegenhouden - dit keer grondig controleren en met honden de bus doorzoeken.

Niks van gezien, het was al daglicht toen we Belém naderden.
We zullen nooit weten of ons gasten hun spul echt weggegooid hebben.
Ma soit, we zijn ter plaatse en ons groepsgevoel is er alleen maar door versterkt.

De Greenpeaceboot 'Artic Sunrize' ligt hier al in de Amazone, de verwachtingen voor de grote optocht / openings ceremonie zijn groot.

Ah, iets grappig, de mensen spreken hier af vòòr of na de regen want blijkbaar regent het hier elke dag om vier uur. Niet zomaar regen, maar een tropische mega douche met daarna hete vochtige sauna. Zaaaalig.

Brazil and Congo in the snow

2009-01-13T03:28:00.000-08:00

Was it the Brazilian bunda?
The steaming crazy Belgian-Congolese electro sensation?
Or the dancing and Palettekentrek in the snow?
I dont know?
Anyway, after the recording of this video clip the snow and freezing cold disappeared from the Belgian territory.
S.W.A.N. is the new band of, former Think Of One, David Bovée.
Instead of preparing my tropical Brazilian journey I was filming in temperatures far below zero and editing instead of sleeping, but it was big boosting fun. Thnx friends, David, Alé, Bram, Sam, Ben, Alonso, Herman, Greet, Penelope, Lucy ...
Abraços, and put on your dancing shoes :

Communicatiekaravaan naar het WSF

2008-12-17T08:10:00.000-08:00

English

Honderden jongeren uit sociaal-artistieke projecten reizen, in karavaan, door het arme Braziliaanse binnenland naar het Wereld Sociaal Forum in Belém, aan de monding van de Amazone. Onderweg organiseren ze workshops en exposities en mobiliseren de plaatselijke bevolking met debatten en gezamelijke activiteiten. Bij aankomst tonen ze hun resultaten en bevindingen aan de internationale deelnemers van het WSF (27 jan. – 2 feb. 2009)
Voor 20,00 Euro wordt U erelid en helpt hiermee jongeren in Noordoost Brazilië om hun leefwereld, maatschappijvisie en specifieke problemen op de publieke agenda te krijgen.

De namen van de ereleden staan op de website van de Karavaan onder de rubriek ‘Membros de Honra’
De ereleden krijgen achteraf een copie van de video van de reis.
Rekening nr. : 736 - 4020399 – 07 / vermelding: Communicatiekaravaan

In naam van de jongeren, dank bij voorbaat.
John Erbuer

Minha palavra para o mundo

2008-12-05T16:08:00.000-08:00

Next month I'm off again to Brazil.
In the slipstream of the video workshop I gave in Recife in februari, I now participate in a big journey with 275 youngsters from the social projects in North East Brazil to The World Social Forum in Bélem.
The project is called Caravana de comunicação e juventude.

I travel with CCJ (Centro de Comunicação e Juventude) from Recife, Pernambuco and we will be joined by other busses from the states of Ceará, Bahia, Rio Grande do Norte and Piauí. Meanwhile we do stops - several days - in the inland to give creative workshops for the locals and activate the debate on the themes of the WSF.

Of-course I'll be making a video project.
It's called 'Minha palavra para o mundo' (my word for the world).
We 'll collect words out of the communities we pass,
to take them with us to the WSF.
We invite people to pose for our cameras next to their written word and ask them to explain why this word should be heard, seen and debated on the WSF.
I hope that our creative workshops play with those words and combine them to messages to be exposed in Bélem and further.

Wannes

2008-11-26T11:32:00.000-08:00

It's about music, about one of our greatest artists we lost recently, about a documentary that I made with my friend Alex in 1977. As there are no English subtitles on the film, I'll continue my writing in Dutch, but you dont need Dutch for watching the Flamenco movie.

Rita Mosselmans was destijds de script-girl voor de Wannes docu, nu is ze regisseur bij Canvas en ze belde mij om te zeggen dat de docu zou vertoond worden tijdens de uitvaart plechtigheid in de Roma. Canvas had die - verstopt achter hun rode knop - in alle stilte uitgezonden. Velen die niet naar de Roma konden gaan en ook geen rode knop hebben zitten nu op hun honger. Zelf heb ik maar een vhs-copie van een slechte vhs maar eigenlijk stoort het mij niet. Technische beeldkwaliteit weegt niet zwaar op de narratieve balans. En Wannes kòn vertellen, met woorden, met schilderijen, met muziek ... en in stilte, met die intense blik van hem. Dank u voor alles, Wim.

Wannes, Flamenco

Wannes, George Orwell

Wannes, Zen in the art of Archery

Spot On Denmark

2008-11-08T08:42:00.000-08:00

Let's all meet next friday 11/14 @ AB-Club, Brussels

19.00
SPOTTED ON SPOT
20 bands in a 40 minutes video

20.00
TONE

21.00
ONE-EYED MULE

22.00
SAID THE SHARK

23.00
SLARAFFENLAND

00:00 – ?
After party @ Cafe Central

Spotted on Spot

2008-11-05T05:46:00.000-08:00

To be honest I don't live in Brazil and I also go to other festivals than Recbeat in Recife.
The Spot Festival in Aarhus, Denmark is a great festival with more than 100 bands from the cold part of our world performing in perfect conditions. I went there together with music-industry people from Belgium, Belgique, Holland and Luxemburg who had to select 4 Danish bands to perform later on in their country's. Later on is now 14 of november in the AB in Brussels. The selected bands are Tone, One-Eyed Mule, Said The Shark and Slaraffenland. The evening starts with my video 'SPOTTED ON SPOT'
I spotted a lot over there, so I finally edited 20 bands in a 40 minute video.

The promo film for Spot on Denmark at the AB 14 nov.

Nive Nielsen, from Greenland, just visiting the festival and playing for some friends in the Spot park.

Later on I'll post some more of Spotted on Spot in this blog.

Bands in the video:
1 Atoi
2 One-Eyed Mule
3 Our Broken Garden
4 The Late Parade
5 Jong Pang
6 Efterklang
7 Klezmofobia
8 Munich
9 Tone
10 No and the maybes
11 Figurines
12 Hjaltalin
13 Monkey Cup Dress
14 Marvel Hill
15 Nive Nilsen
16 Blue Foundation
17 Choir of Young Believers
18 Le Fiasco
19 Slaraffenland
20 Said the Shark

Morro da Conceição, Recife -BAR DO RAUL

2008-10-06T14:36:00.000-07:00

Cleaning up some footage from Recbeat 2008, I found a forgotten jewel on my tapes.
Raul, always performing in front of his bar, I love it.

Same by me 'm, saimbaam.

Recbeat, more than music - the bands

2008-07-23T15:37:00.000-07:00

Some more details:

Screening at 21.00h

Bands in order of appearance:

Julia Says
Bom Succeso Samba Club
Lucy and the Popsonics
DJ Dolores
Fino Coletivo
Maracatu Cambinda Estrela
Carnaval na rua
Pau e Corda, Calores do Passado
Isaar
boTECOeletro
Les Frères Guisé
Afoxé Oyá Acaxé
Sylverio Pessoa
Dona Cila e seus Pupilos
DJ Dolores e Santa Massa
Repentistas na Praia
Orquestra Contemporânea de Olinda
QG Imperial & Ras Bernardo
Metaleiras de Amazônia
Combo Percusivo do Norte
Panico
Alceu Valenca
Marina De la Riva
Orquesta Tipica Fernandez Fierro
Devotos

Recbeat, more than music

2008-07-10T02:49:00.000-07:00

On saturday 26/7 at Cinema Cabaña at the Sfinks Festival in Belgium you can see the video:

'Recbeat, more than music'

52 minutes
John Erbuer 2008

A mixture of the performing bands on the Recbeat festival with impressionistic short shortfilms on Recife during it's crazy carnival make you discover the social engagement of the Manguebeat-movement.

Recbeat is the very special music festival during Carnaval in Recife, Brazil.
It started 13 years ago as the Polo Mangue, the stage with all the bands of the Manguebeat.
Meanwhile Recbeat also brings music from other parts of Brazil, South America and even Africa, as long as it fits in their concept.
The festival still breaths the spirit of the early days with Chico Science, a combination of social engagement with renewing music with respect for the musical and cultural tradition.

Download here free MP3's
of the performing bands of Recbeat 2008
To help you out with the Portuguese on the site:
"SÀBADO, DOMINGO, SEGUNDA, TERçA" are the 4 days of the festival.
So, just click on each word ...

One of these day's I'll post some video-teasers of 'Recbeat, more than music'.
To be informed, take an RSS feed on this blog.

2 days without my camera!

2008-06-27T05:04:00.000-07:00

After recording around 30 bands at the Spotfestival I thought I kind of fullfilled the needs for my addiction.
I had to promise to Moenen not to bring my DV-cam to New York, and that was ok.
But it was unforgivable to forget the little pocket-camera when we went to see 'Desmona' at the Union Pool in Brooklyn.
Great gig, ideal atmosphere. You'll have to believe me on my word or click the hyperlinks.

And now back in Belgium, I even had a greater musical experience at the incredible 'Braakland' location in Leuven
with the special gig from 'Prima Donkey' who rehearsed during one week and served the public their beautiful result.
Let's hope for a follow up on this unique experiment.
Next time I'll cary some recording device.

Tomorrow we 'll (+Zjakki) be interviewing 'Spok Frevo' at 'Couleur Café'
Spok Frevo is from Recife and the obligatory Brazilian link for today's Mangue Belga Blog :-)

CU all tomorrow at Couleur Café
and click here for more Brazil

Find Brazil in NY

2008-06-19T07:27:00.000-07:00

If some one is looking for some Brasil en Nova York:

Manhattan
46th st between 5th and 6th av

Queens
Astoria
30th st and 36th av

Brasil em Nova York :-)

2008-06-17T10:18:00.000-07:00

It was rather silent on this blog.
My mind was on the Spotfestival in Denmark - I'll report later on this Blog - where I did some filming of the newest bands of the North and for the moment I'm in New York eating an acceptable feijoada and discovering that in despite of this multicultural city nothing beats a Caipirinha in Recife.

A lot of Spanish all over in the streets of Manhattan and nearly no English in Spanish Harlem, where I freely could speak Portuñol mixture - learning Portuguese made my Spanish dissapear - and feel like in Central or South America.
NY is great.
Biking in NY is the MAX !

Hopping from the top of the first world on 5th avenue to the third world slums of Harlem, The Bronx, Brooklyn, Queens ... on a bike it all seems so close to each other.
I noticed one big difference in the "MULTICULTURAL" of Brazil and NY. Here all the nationalities kept their culture and language, as in Brazil they went up in one melting pot. I had to come to NY to understand some more of the 'ANTROPOFAGIA' attitude that Oswaldo de Andrade described and that feeded my fascination for Brazil, Brazilian music and more specific the Mangue Beat of Recife.
I read somewhere that it is because of the Portuguese, who were - at the start of their conquest - more interested in making money than settling, that made the big difference.
That's all folks.
My bike is waiting

Na de zware regens in Brazilië

2008-04-15T01:35:00.000-07:00

Geen paniek.

Recife is van de ergste regens gespaard gebleven.
Het gaat goed met Ana Carla van de Morro da Conceição.

In de favela Peixinhos gaat het minder goed. Al het overvloedige water dat stroomopwaarts van de grote rivier Beberibe is gevallen moest naar de zee. De mensen van mijn Iemanga Project zitten weer met hun huizen in het water. Maar ondertussen zijn ze het al gewoon, ze kunnen veel ellende aan. Er blijft nog altijd 'alegria' in Peixinhos.

De muziek van de video - Danger Global Warming - is van DJ Dolores uit zijn recentste cd '1 REAL'

Zware regens in Brazilië en Peru

2008-04-08T13:51:00.000-07:00

Deredactie hier in België toont een filmpje van Peru maar in het noordoosten van Brazilië is het even erg.

Ik heb het filmpje bij Ana Carla nog eens bekenen en een paar mails gestuurd om te informeren hoe het met haar en haar familie gaat.
En ik vraag mij af hoe hoog de Beberibe staat, de rivier die door de favela van Peixinhos loopt?

Caranguejos

2008-03-25T08:51:00.000-07:00

Wie op deze blog een beetje mee wil zijn, moet wat over de Manguebeat weten.

Onderstaande videoclip, 'A Cidade' (de stad) van Chico Science en zijn groep Nação Zumbi (CSNZ) staat bol van de beeldtaal die de Manguebeat beweging in de jaren 90 lanceerde en die vandaag nog volop in de mangue-favela's wordt gebruikt:

Chico zingt hier midden in de mangue, zijn decor is de typische bovengrondse wortelstructuur die de mangrove kenmerkt. En er zijn de 'caranguejos', grote fel blauw, rood en geel gekleurde krabben die in de modder van de mangue leven en waarmee de manguebeat jongeren zich vereenzelvigen.
Zij noemen zichzelf asfalt-krabben en zien hun deltastad Recife als een grote mangue - Manguetown Recife.
De krabben zijn alerte survivors, ze hebben zich aangepast aan de vervuiling, ze symboliseren de kracht van de bio-diversiteit van de mangue.
De mangue-boys staan voor multi-culturaliteit, ze ontsluiten de culturele woestijn die Recife in de jaren 80 was, ze gebruiken volop de nieuwe media. In hun poezie zijn zij krabben met hersenen.

De Manguebeat heeft het over de kracht van armen die steeds weer in het systeem vergeten worden en over de rijkdom van de populaire cultuur van Pernambuco (de centrale staat van het arme Noordoosten).
Een dominante invloed bij CSNZ is die van de 'MARACATU'
De grote trommen in de clip komen van die maracatu .
Maracatu drumbands hoort ge dagelijks in de straten van Recife.
Maar over dit oorspronkelijk Afrikaanse ritueel waarmee de slaven eertijds hun koningen vereerden en dat vandaag opgedragen wordt aan de Orisha's (Orixás), de beschermgoden uit de Candomblé, daarover zal ik het later eens hebben.

Voor wie de puzelstukjes van mijn blog verzamelt, nog dit weetje:
Iemanga, is een belangrijke Orixá. Zij is de koningin van alle water.

Morro da Conceição

2008-03-21T09:09:00.000-07:00

Van op Alto Santa Isabel, de volkswijk in Recife waar ik logeerde, had ik uitzicht op een steile heuvel vol huisjes, gangetjes en trappen.
Zo'n stereotiep beeld van een favela uit Rio de Janeiro dat we kennen uit nieuwsberichten over geweld.

Maar niets is wat het schijnt.

Laat u mee voeren op muziek van DJ Dolores & Orchestra Santa Massa:

'Morro da Conceição'
2min56

De overval

2008-03-20T08:11:00.000-07:00

De dag dat ik overvallen werd veranderde alles, tot en met de kijk op mijzelf.

Ik kan nu nog altijd moeilijk geloven dat ik zo stom ben geweest.
Toen ik vorig jaar in Recife als reisleider was heb ik aan iedereen uitgelegd hoe ge in Brazilë veilig kunt rondlopen.
Er is één basisregel: niks van waarde - zichtbaar - meedragen.

Het was zaterdag middag, het strand zat vol families met kleine kinderen en ik had mij geïnstalleerd aan de rand van het water met in mijn rug een paar families die ik kende en aan wie ik gevraagd had om een oogje in het zeil te houden.
Zalige locatie om op mijn laptop de interviews voor Recbeat voor te bereiden.
Een intens euforisch gevoel dat, zoals liefde blind maakt, het gezond verstand uitschakelde.

Soit.

Plots heb ik een revolver op mijn kop, twee gasten op een moto staan voor mijn neus, de passagier grijpt mijn laptop van mijn schoot.
Zo'n adrenaline opstoot heb ik nog nooit gekregen.
In één tijd grijp ik mijn computer terug - ik had twee handen vrij en de bandiet maar één want hij had ook nog zijn pistool vast. Hij schreeuwt: "geef die computer, ik schiet u dood hoerejong" en ik schreeuw iets terug dat als "geen sprake van" kan begrepen worden.
Plotse verwarring.
Hij grabbelt de tas die naast mij ligt en de bestuurder geeft gas.
De motor stuift weg langs de waterlijn en ik - in de roes van de adrenaline- loop er nog schreeuwend achteraan.

Dan komt langzaam de werkelijkheid terug.
Achter mij staan de mensen op. Ze hadden zich op de grond gegooid.
Zij weten dat er hier voor minder geschoten word.
Dan volgen veel verhalen, veel abraços, knuffels van de omstaanders. Er komt politie die mij kilometers ver meeneemt naar een kaal kantoortje waar ik urenlang formulieren mag in vullen en ik nu in de statistieken van de meest gevaarlijke stad van Brazilië sta. Mijn laptop heb ik nog, mijn rugzak met agenda, leesbril en voorbereidingen op papier zijn weg.

Dit jaar was ik, voor het eerst, 'alleen' op reis Brazilië en die bewuste dag dat ik overvallen ben had ik nog 3 weken voor de boeg.

Ik moest nog - midden in het carnaval - Recbeat filmen, ik had nog mijn fotoproject in de mangue-favela's, ik moest nog een videocursus geven aan de kids uit die favela's, ik moest nog naar een volkswijk verhuizen om er te gaan wonen, Ik zou - maar dat wist ik nog niet - nòg wapens zien ...

En toch,
toch zou het een super aangename ervaring worden, waarover ik in deze blog verder wil vertellen.
Op mijn manier, met beelden, impressionistisch - Ik hou niet zo van die betweterige documentaires waarin de makers alles netjes op een rij hebben.
Stay tuned.

Peixinhos

2008-03-16T02:53:00.001-07:00

Olinda is het postkaart-mooie stadje ten noorden van Recife,
bekend om zijn ‘beste carnaval ter wereld’.
Olinda is werelderfgoed, zo mooi is het!

Peixinhos is een wijk van Olinda.
Peixinhos heeft een van de zwaarste mangue-favela's van regio Recife.

De foto's van mijn 'Iemanga project' zijn in die favela genomen.

Chico Science, het boegbeeld van de Manguebeat, kwam uit Peixhinos.
'Kwam' uit Peixhinos, want hij is in 1997 verongelukt.

Vandaag, 11 jaar na zijn dood, is Chico alom tegenwoordig in Peixhinos.
Zijn sociaal engagement is nog altijd 'het' voorbeeld voor de armen van Olinda en Recife.

Hier nog wat foto’s'

Em Português do Brasil

2008-03-12T03:28:00.000-07:00

Não sei se preciso explicar para o mundo.
Prefiro que as imagens, só as imagens, falam.

clique aqui e olha devagar

Estou curioso por saber o teu reacção.

Alles uitleggen?

2008-03-12T02:49:00.000-07:00

Ik weet het niet.

Er is zo veel uit te leggen over mijn passie,
dat ik zin krijg om niks uit te leggen en mijn beelden te laten spreken.

Neem wat tijd om te kijken en klik hier

Ik ben benieuwd naar uw reactie.

Nog een blog!

2008-03-11T05:14:00.000-07:00

God en klein Pierke blogt, ik ook dan maar.

In 2002 ging ik naar 'RecBeat', een muziekfestival in Recife, Brazilië

en de vlam sloeg in de pan. Ik ben net terug van mij vijfde Brazilië-reis.

'RecBeat' (van Recife Beat) is een gratis festival, het is één van de vele podia tijdens carnaval. Het is het 'Mangue podium' (Pólo Mangue), met een mix van zowel traditionele muziek als rock, punk, funk, hiphop, elektronica en alles waar de alternatieve scène vandaag mee bezig is.

Mangue staat hier voor 'Mangue Beat', een beweging uit de jaren 90, de belangrijkste muzikale vernieuwing in Brazilië sinds het Tropicalismo van de jaren 60.

Het zal in deze blog veel over 'Mangue' gaan. Over de 'MangueBeat' maar ook over de 'mangue' zelf, want mangue is Portugees voor mangrove.

Mangroves behoren tot de rijkste ecosystemen van onze aarde.

Je vindt ze in de tropen waar zoet rivierwater het zoute zeewater ontmoet. Recife, de tropische deltastad van Noordoost Brazilië, is volledig op de mangroves gebouwd. Of beter: veroverd op de mangroves. De estuaria werden droog gelegd en de mangue moest uitwijken naar de rand van het water.

Recife is een stad vol water en bijgevolg ook vol mangue.

En,
zoals alle grote steden in Brazilië,
vol met rijkdom maar nog voller met armoede.

Wie het in Recife over de Mangue heeft bedoelt meestal de favela's, de sloppenwijken aan de rand van het water, in de modder van de mangroves. De mangue-favela's zijn zowat de ergste plaatsen om te wonen. Geweld, drugs en afval. De mensen leven er midden in de vuilnis van de rijke stad. Ze delen hun woonplaats met ratten, slangen, schorpioenen, gele koorts, dengue en malaria.

En,

ik hou van die mensen.

Ik probeer met foto en video hun blijdschap - hun 'alegria' - te vatten.