O LIMPO rio 2016

dinsdag 14 juni 2016

dag 24 & 25 Yemanja, de heilige berg Athos en Mario Moscatelli

O LIMPO rio 2016 gaat de baai van Rio de Janeiro zuiveren.

We gaan het zuivere water van de Monte Olimpo

uitgieten in de vervuilde postkaartbaai

bij de start van de Olympische zeilcompetitie.

Mario Moscatelli, de bioloog die al 20 jaar over de Guanabarabaai vliegt om de voortschrijdende vervuiling in kaart te brengen, is de luis in de pels van de toeristische industrie.

Brazilië is voor veel mensen, wegdromen bij de stranden van Copacabana en de girls van Ipanema, maar de realiteit is helaas: "dat je beter niet baadt in dit vervuilde water."

We nemen een geschenkje mee voor Mario Moscatelli,

een flesje van dit kristalheldere water hier aan de overkant van de berg Athos, om weg te dromen naar de dag dat de Gunabarabaai van Rio de Janeiro ook weer zo zuiver zal zijn.

Neptunus, de Griekse god van het water:

Yemanja, de Brazilianse Orixa van alle water:

Athos, de heilige berg van de orthodoxe monniken:

Andréa die niet thuis voelt op hoge bergen:

De bergruggen van Chalkidiki waren voor haar al een overwinning.

Een training voor het echte werk, de Olympusberg met zijn bijna 3.000 meter.

Nog even energie opladen met het, tot nu toe, lekkerste middagmaal sinds dag 01

Dank u Roman.

vrijdag 10 juni 2016

dag 22 en 23 zonder werk en aan de goeie kant

Niet te geloven, maar we hebben een strand gevonden waar geen afval ligt, 'O LIMPO rio 2016' zit dus zonder werk, niets op te rapen, zelfs geen peukje gevonden. Het zal wel geen toeval zijn dat dit paradijslijke strand een naturisten-strand is waarvoor je een rotsachtige berg moet over klimmen om er te geraken.
Geen plastiek op te rapen, dan maar zwemmen in het kristal-zuivere blauwe water en dan wat lezen in het zand. 'Dit is morgen' van vriend Christophe Callewaert. Het gepaste boek, het brengt mij terug naar het vluchtelingenkamp aan de grens Macedonië-Griekenland waar we onlangs waren. Wat een onvoorstelbare luxe paarden zijn wij toch, ik voel mij schuldig. Gwendolyn Ruten verklaarde onlangs dat er in principe niks mis is met 'ongelijkheid', ik vernam het via het rake antwoord van Jan Blommaert "Neen, niks mis met ongelijkheid, als je maar aan de goeie kant zit".
Wij zitten bangelijk aan de goeie kant, het zet hier, meer dan ergens in de kou en de regen, aan tot reflectie, over die oorlogsvluchtelingen bijvoorbeeld waar Europa geen blijf mee weet. De families die we in het Griekse kamp leerden kennen, hadden het ogenschijnlijk niet zó slecht, ze kregen drinken, eten en tentjes, hout om te koken, kleren, en er waren vrijwillige jonge dokters om de zieken wat eerste hulp te bieden.
Toen ik de passage in 'Dit is Morgen' besefte ik opnieuw hoe schrijnend en onrechtvaardig hun situatie is. Ik citeer een passage: " .../ sloot Orban de grens tussen Servië en Hongarije. Een meterslang hek van prikkeldraad werd inderhaast opgetrokken, de noodtoestand werd uitgeroepen en het 'illegaal' betreden van Hongarije werd voortaan strafbaar gesteld. Wie zich in Hongarije begaf zonder toestemming kon rekenen op gevangenisstraffen tot 3 jaar. Het drastische optreden van Orban mondde uit in tragische taferelen. Vluchtelingen troepten wanhopig samen voor de gesloten grensposten en werden door leger en politie geslagen en bestookt met traangas. Bebloede ouders vluchtten weg met wenende kinderen. Er heerste algemene paniek. .../"

En wij aan de goeie kant, liggen in de zon aan het blauwe water waar in de maand mei 1000 vluchtelingen verdronken.

woensdag 8 juni 2016

dag 21 Fotografie

Fotografie ik kan het niet laten, al laat ik mijn grote Canon bewust achter, toch kom ik altijd terug met foto’s.

De GoPro zit nl. meestal in mijn broekzak voor als er zich iets speciaals zou aanbieden en anders heeft Andréa altijd een kleine ‘point-and-shoot’ bij.

Al lang zit ik in een draaikolk, een haat-liefde relatie met fotografie.

Vandaag, nu zowat iedereen voortdurend aan het fotograferen is, heb ik het nog moeilijker.
Fotografie is altijd manipulatie van de realiteit, de kunst-van het weglaten, noem ik het meestal. En als er zich iets onnoemelijk moois aanbiedt duw 'ook ik' op het knopje. Voor mij is die foto dan een herinnering aan een intens moment, gekaderd in een levensverhaal, maar als ik hem post wordt hij, los van mijn context, multi-interpreteerbaar voor wie hem ziet.
Onderstaande foto bijvoorbeeld. Ik kan de esthetiek niet laten.

De realiteit was een goedkope manier, 3,00€, om van Perea in het centrum van de stad Tessaloniki te geraken, je laat de andere passagiers uit beeld en je kan vanalles bij de foto dromen.

De realiteit was een goedkope manier, 3,00€, om van Perea in het centrum van de stad Tessaloniki te geraken. Je laat de andere passagiers uit beeld en ... droom maar op.

Ik keek naar die Griek, hij zat er zijn sigaret te roken. Waaraan zat hij te denken? Of zat hij te wachten tot de ferry weg zou zijn om zijn vislijntje uit te gooien? Hoe hevig heeft de economische crisis hem getroffen? Moet hij met een vis terugkomen voor een deftig middagmaal? De foto laat het open. Hij zat er, en keek.

Voor de rest van de overtocht viel ik voor schoonheid.

En de onvermijdelijke selfie,

Aan de kade krijg ik het op mijn heupen bij de lawaaierige toerisme-boten. Fake!

Belachelijk Romeins-aandoende versiering.

Slechte muziek, remix sirtaki, drank en selfies.

De rest van de stad heeft veel 'echt' historische sites. Ik blijf het verrassend vinden hoe alles 10 tot 12 meter onder de grond is geraakt in de voorbije 2000 jaar, en hoe de bouwtechniek van de Romeinen, die een soort mortel gebruikten daarna voor eeuwen werd vergeten. En, en, en, neen, dat Ataturk hier werd geboren wist ik niet.

Als ik mijn foto's terug zie, besef ik hoe verhalend ik fotografeer, hoe mijn twijfel over toerisme en oude ruines in elke foto sluipt en hoe elke stad, waar ook ter wereld vooral een stad is.